نه گلم . هیچ وقت . شاید شرم نمی ذاره بهت فکر کنم . شاید درد اون گناه جای خیال پاکت رو تو ذهنم پر کرده .

بدنم می لرزه . هوا سرد نیست . پس چرا ؟ سنگینی وجودت منو اینطوری کرد ؟ این پریشانی و اضطراب من از کجاست ؟ چرا به قلبم فشار می یاد ؟

نه نه . حتی صورتت هم الان یادم نیست . انگار همه چیز فراموشم شده . فقط یه صحنه رو می بینم و حس می کنم ، آخرین لحظه ای که کتارت بودم ، که تنت غرق خون بود . بازم زجر من شروع شد . خدا ! کمکم کن .

چیه ؟ می خوای بگی من زندگیتو گرفتم ؟ می خوای چیزی رو یادم بیاری که هیچ وقت یادم نمی ره ؟ یا شاید داری زیر فشار منو می کشی تا بیام پیش تو ؟ نه ، اشتباه می کنی . حتی اگه بمیرم منو به بهشت نمی برن تا ببینمت . این فکر رو از سرت بیرون کن . یه خیاله ! مثل خیال با تو بودن برای من .

عزیزم ! هیچ وقت اینطوری سراغم نیومده بودی . چه مقامی بهت دادن که اینقدر روحت سنگین شده ؟ چرا من نمی تونم مثل همیشه بهت فکر کنم . انگار که کنارمی . می ترسم سرمو بلند کنم و اون چشمای ناز رو ببینم . فقط دارم به انگشتام که می نویسن نگاه می کنم ، حتی دیگه نمی خونم که چی نوشتم . شاید یه وقت دیگه غلط هاشو ، اصلاح کنم .

تو رو خدا برو . اینطوری نیا سراغم . یا زود بگو چی می خوای ؟ نکنه تو ماُمور شکنجه ی من شدی ؟ نکنه می خوای ازم انتقام اون گناه رو بگیری ؟ نکنه داری تلافی می کنی ؟ باید باور کنم که تو رو هم از دست دادم ؟  حتی خیالت رو ؟

همیشه فکر می کردم که منو می بینی . اما الان مطمئنم نه فقط منو می بینی ، بلکه همینجایی ، توی همین اتاق ، پس کجایی ؟ خودت رو نشون بده ، شاید ....

همیشه مرهم دردم بودی ، اما الان خودت داری بهم یه درد بزرگ هدیه می دی . دردی که سر زخمش داشت بسته می شد و فقط جاش رو تن روحم مونده بود .